Het was alleen toch wat smalletjes, maar dat mocht de pret niet drukken. Wat wel een probleem was, was dat er geen plankje was om het kastje van de koppelmodule op te leggen. Foutje in de planning, zullen we maar zeggen.

Een baan stellen op vloerbedekking blijft toch wat lastig. Denk je dat het allemaal goed staat, wil je de klemmen vastdraaien, blijkt de module toch weer in de vloerbedekking weggezakt te zijn. Maar omdat we vanuit het koppelstuk naar twee kanten konden werken en ook omdat we toch met redelijk wat mankracht waren ging het redelijk snel, wat heet, de baan liep om half zeven. Om zeven uur was het tijd om naar huis te gaan. En om het plankje te maken en nog twee draadjes om te draaien in het schakelkastje, de overweg werkte net verkeerd om.

Op zaterdag waren we om half tien weer aanwezig om nog de laatste kleine aanpassingen te doen en aan ons weekeinde te beginnen. Het plankje, zoals wel te verwachten was, paste niet. Maar in dat geval is een snoerloos dremeltje een ware uitkomst en na wat slijpwerk en een hoop stof was het toch te gebruiken. De overweg deed het ook goed en de rest, nou ja toch weer een paar draadjes verkeerd om. De koffie was redelijk te drinken, dachten we. Tot weer een anderen hoge pief van het spoorwegmuseum op hoge toon even kwam vertellen dat er achter de baan absoluut niet gegeten en gedronken mocht worden want er zou eens een kruimeltje op de vloerbedekking vallen. Zoals gewoonlijk bij de NedTRAK trokken we er ons niet veel van aan, we zijn wel wat gewend achter de baan. En als we koffie drinken zorgen we er altijd voor niet te knoeien, onze treinen staan ook achter de baan en die zijn over het algemeen iets duurden dan wat vloerbedekking.

Ook werd het evenement opgevrolijkt door de zingende decoupeerzaag, een trio muzikanten die voor een zeer vrolijke noot zorgden. Omdat Martin van Railclub Utrecht op zondag zijn verjaardag wenste te vieren, kon onze evenementencoordinatrice de verleiding niet weerstaan om het trio tot een serenade over te halen. Tot grote hilariteit verscheen het treintje muzikanten om Martin te feliciteren. Zeer geslaagd!!

Het wisselen met de treinen was even goed opletten. Soms ging het door een gebrek aan ervaring een beetje mis. Je moet toch goed opletten als er van baan gewisseld wordt. Na een aantal keren wisselen ging het steeds beter. Ton kwam er na een anderhalf uur pas achter dat zijn trein al die tijd bij Utrecht zijn rondjes aan het rijden was. Wel blijven opletten!

De rest van de dag waren er weinig problemen, af en toe een een ontsporing, een trein die door het blok schiet maar verder liep alles op rolletjes. Aart gaf nog een demonstratie digitaal rijden weg op zijn derde spoor. Prachtig om dit eens van dichtbij te kunnen zien. Na sluiting van het museum de spullen ingepakt en weer richting huis, via Leerdam om Rob thuis af te zetten.

Op zondag ook weer een leuke dag met veel publiek, veel vragen en veel treinen. Het wisselen ging steeds beter, en alle draadjes in het kastje zaten eindelijk allemaal op de juiste plaats. Omdat we volgens een rooster de NTC bediening hadden geregeld was er voor iedereen voldoende tijd om ook de rest van de beurs te verkennen. En er was veel te zien, zowel in banen als ook in de handel.

Na afloop van het evenement was het weer tijd om alles in te pakken. Het ging weer in alle rust en na anderhalf uur zat alles weer in de auto's. Voordeel was wel dat de auto's binnen mochten staan. En als je dan ook vlak bij de lift gaat staan hoef je niet echt ver te lopen en ook hier was weer dat vele handen licht werk maken. Iedereen hielp elkaar en dan is het zo gebeurt. Rond kwart voor zeven reden we wederom door het smalle straatje richting huis.